کتابخانه آشیخ محمدعلی صانعی نیک آباد

هفت‌سین سفره‌ای است که ایرانیان هنگام نوروز می‌آرایند. این سفره ممکن است روی زمین یا روی میز گذاشته شود. اعضای خانواده معمولاً لحظهٔ تحویل سال را در کنار سفرهٔ هفت‌سین می‌گذرانند. بعضی سفره را در مدت سیزده روز نوروز نگه می‌دارند و در پایان این دوره، در روز سیزده نوروز، سبزه را به آب می‌دهند. همان طور که از نام آن پیدا است هفت جزء دارد که نامشان با سین آغاز می شود. در این چگونه فلسفه حضور هر یک از سین ها را برایتان برشمردیم.

پارسیان در تمامی روزهای فروردین خانه های خود را چراغانی کرده و چوب های خوشبو می سوزانند و شمع ها را روشن نگاه می دارند و خوانچه ای پهن می کنند که بر آن هفت چیز که نامشان با حرف سین شروع شده باشد می گذارند.
به گفتهٔ دانشنامهٔ ایرانیکا، ملت‌های دیگری که با ایرانیان فرهنگ و سنت‌های مشترک دارند (مانند افغانان، تاجیکان، و ارمنیان) این سفره را حاضر نمی‌کنند و این سفره حتی بین کردها و زرتشتیان (که هر دو معمولاً از حافظان سنت‌های باستانی ایرانی بوده‌اند) نیز معمول نبوده است، هر چند اخیراً سفرهٔ هفت‌سین در میان زرتشتیان شهرنشین معمول شده است.

ایرانیان به هنگام چیدن سفره هفت سین اولین و مهمترین موردی را که بر سفره قرار می دهند، قرآن کریم است. ایرانیان مسلمان به نشانه توکل و توسل به خداوند متعال در آغاز سال و درخواست بهترین ها از خالق خویش قرآن را در بهترین جای سفره قرار داده و پس از آن اجزای دیگر را می چینند.

سین‌های سفره هفت سین
در سفرهٔ هفت سین معمولاً هفت جزء یا بیشتر که با حرف سین آغاز می‌شوند قرار می‌گیرد که معمولاً از مجموعهٔ زیر انتخاب می‌شدند
سیر، سیب، سبزه، سنجد، سرکه، سمنو، سماق، سنبل، سکه، سپند، سپستان، سوهان، سوسن، سرمه، سنگک، سبزی، سیاهدانه.
از این سین‌ها (و نیز اجزاء دیگر این سفره) معمولاً به نماد مفاهیمی چون نوزایی، باروری، فراوانی، ثروت، و مانند آنها یاد می‌شود. بعضی نیز این اجزاء را به خدایان ایران باستان، بالاخص آناهیتا و سپندارمذ، ایزدبانوهای آب و خاک، نسبت می‌دهند.
اجزایی که امروزه بر روی سفره هفت سین قرار می گیرند معمولا عبارتند از
سیب، سرکه، سمنو، سماق، سیر، سنجد و سبزى (سبزه).

ایرانیان به هنگام چیدن سفره هفت سین اولین و مهمترین موردی را که بر سفره قرار می دهند، قرآن کریم است. ایرانیان مسلمان به نشانه توکل و توسل به خداوند متعال در آغاز سال و درخواست بهترین ها از خالق خویش قرآن را در بهترین جای سفره قرار داده و پس از آن اجزای دیگر را می چینند.
سمنو

از جوانه هاى تازه رسیده گندم تهیه مى شود و نماد زایش و رویش و برکت و بارورى است.
سیب

میوه ای بهشتی و نماد بارورى، زایش و سلامتی است.
سنجد

از آنجا که بوی برگ و شکوفه ی آن محرک عشق و دلباختگی است؛ نماد عشق و دلباختگى و از مقدمات اصلى تولد و زایندگى است.

سبزه

نماد شادابى، گلهای زیبا و زینتی، سرسبزى و خرمی و نشانگر زندگى بشر و پیوند او با طبیعت است.

سماق

نماد چاشنى و محرک شادى و سلامتی در زندگى به شمار مى رود.

سکه

به نیت برکت و درآمد زیاد انتخاب و بر سفره هفت سین می نشیند. برخی بر این باورند که سکه که نماد «دارایی» و آب که نماد «پاکی و روشنایی» است بهتر است در کنار هم قرار گیرند و سکه را درون ظرفی از آب سر سفره می‌گذارند. یا به امید ازدیاد ثروت، سکه را بر آینه می‌گذارند.
سرکه

نماد چاشنى و محرک شادى و سلامتی در زندگی (میوه درخت تاک در ایران، میوه شادی خوانده می شد)
سیر

نماد چاشنى و محرک شادى و سلامتی در زندگی و نیز نگهبان سفره (در اکثر فرهنگ های آریائی برای سیر نقش محافظت کننده از شر قائل بودند)
تخم مرغ

معمولا تخم مرغ نیز بر سر سفره ی هفت سین می باشد که نماد نطفه و باروری و زایش است. نیز در اساطیر ایران، جهان، تخم مرغی شکل است، آسمان چون پوسته ی تخم مرغ و زرده اش نمودگار زمین است.

آینه

نماد روشنایى است و حتماً باید در بالاى سفره جاى بگیرد.

آب

نشانه برکت و پاکی در زندگى است.

ماهی

ماهی زنده نیز نماد سرزندگی و شادابی است.

اسپند، شاخه هاى سرو، دانه هاى انار، گل بیدمشک، شیر، نارنج، نان و پنیر، شمعدان (در بعضی سنت‌ها تعداد شمع‌ها به تعداد فرزندان خانواده است) و… را هم مى توان جزو اجزاى دیگر سفره هفت سین دانست.